01/20 1399

مالیات بر درآمد بهره برداران بخش کشاورزی !!!!

اخیرا موضوع دریافت مالیات از کشاورزان با سقف درآمدی بیش از شصت میلیون تومان در سال در بودجه سال ۹۹ کشور مطرح شده است. اگرچه ساخت قدرت در ایران به گونه ای است که  اهمیت چندانی به نظرات کارشناسی مستقل از بدنه حاکمیت نمی دهد، ولی حسب وظیفه  شغلی لازم است پیرامون  برخی از این تصمیمات  دیدگاه های  خود را مطرح سازیم، به امید آنکه شاید موثر واقع شود.

در طی سه ده اخیر، کشورهای پیشرفته و تعداد زیادی از کشورهای درحال توسعه به طور آشکار و پنهان و به اشکال مختلف حمایت از بخش کشاورزی کشور خود را به صورت یک سیاست راهبردی دنبال می کنند. داده های آماری منتشره شده، مصادیق بارزی از این بیان را اثبات می کند که از باب امتناع از اطاله کلام از ذکر آن خودداری می شود. در ایران این روند بر عکس شده است و حمایت های واقعی از بخش کشاورزی به شکل ملموسی کاهش یافته که این زنگ خطری برای امنیت غذایی کشور محسوب می شود.

روند کاهش سرمایه گذاری به قیمت ثابت در طی دو دهه اخیر در بخش کشاورزی کشور، پیامدهای ناگواری را برای اقتصاد کشور به همراه خواهد داشت که جبران آن به سهولت امکان پذیر نمی باشد. از آنجا که تولیدات بخش کشاورزی، اساسی ترین و ضروری ترین نیازهای جامعه را تامین می کند، در ایران به دلایل سیاسی و اجتماعی، دولت، حمایت از مصرف کنندگان به ویژه مصرف کنندگان شهری را بر تولیدکنندگان بخش کشاورزی ترجیح می دهد. از همین رو با استفاده از ابزارها و روش های مختلف، سعی در تنظیم بازار قیمت محصولات کشاورزی می کند. البته نباید از نظر دور داشت که این سیاست تنظیم بازار منافعی را هم برای گروه ها و اشخاص معینی به همراه خواهد داشت.

در طی دو سال گذشته که تحریم های اقتصادی ایران تشدید شده است و افزایش محسوسی را در نرخ ارز شاهد بوده ایم، فرصت مناسبی بود که بتوان بنیان های بخش کشاورزی در ایران را به دلیل تاثیر پذیری کمتر از این تحریم ها تقویت نمود که به دلایل پیش گفته از این فرصت استفاده نشد. در تحریم های اقتصادی کشور، واردات محصولات کشاورزی و دارویی مستنثنی شده است و همین موضوع مزید بر علت شده که بخش کشاورزی کشور عملا تحت فشار بیشتری قرار گیرد. در حالی که با افزایش نرخ ارز و به طبع آن افزایش قیمت نهاده های کشاورزی و سایر محصولات مورد استفاده توسط کشاورزان، هزینه های فعالیت در این بخش افزایش محسوسی یافته است، واردات رو به گسترش محصولات کشاورزی و ایجاد محدودیت های صادراتی برای پاره ای از محصولات کشاورزی، رابطه مبادله را به زیان بخش کشاورزی کشور تشدید کرده است.

در مجموع بخش کشاورزی ایران بنا به این دلایل، عملا در حال پرداخت مالیات سنگین به دولت است. وضع مالیات بر درآمد بهره برداران کشاورزی در هر سطح درآمدی، پیامی جز تمایل سیاست گذاران به تضعیف بیشتر  بخش کشاورزی کشور نخواهد داشت. این بخش برای بقای پایدار خود نیازمند انباشت سرمایه بیشتر از طریق سرمایه گذاری توسط  فعالان این بخش است. با وضع مالیات بر درآمد کشاورزان، امید اندک به بهبود سرمایه گذاری در بخش کشاورزی به یأس تبدیل خواهد شد و تضعیف بیشتر بنیان های موجود در این بخش را به همراه خواهد داشت. عملکرد مثبت بخش کشاورزی  کشور در مقایسه با سایر بخش های اقتصادی در سال هایی که  کشور با بحران اقتصادی مواجه است، از جمله در چند سال اخیر، این انتظار منطقی را در اذهان ایجاد می کند که نظام تصمیم گیری کشور اگر منافع ملی را اولویت اصلی خود می داند با بخش کشاورزی کشور مهربانانه و منصفانه رفتار کند.