یک پیشنهاد

ابتدا لازم است عرض کنم که اینجانب دانش پزشکی ندارم و این پیشنهاد صرفا از منظر کسی است که با الفبای اقتصاد آشنایی اندکی دارد.

در طول تقریبا یک ماه گذشته که شیوع ویروس کرونا در ایران علنی شده، موضوع قرنطینه گی خود خواسته هر روز تشویق و تبلیغ می شود. ولی ساخت فرهنگی و زیر ساخت های اقتصادی، امکان الگوبرداری موفق از کشور کره جنوبی و حتی خود چین را که منشأ این ویروس بوده است نداده و مشاهدات میدانی بیانگر عدم موفقیت قرنطینه گی خود خواسته در ایران بوده است.

با اعمال زور هم به نظر نمی رسد که این شیوه دستاورد مثبتی داشته باشد. ولی آنچه که در طی این مدت حادث شده، ضربه سنگین به پیکر فعالیت های اقتصادی و اجتماعی بوده و بسیاری از مشاغل خرد را با بحران جدی مواجه ساخته است. از طرف دیگر به نظر می رسد در کوتاه مدت این ویروس قصد ترک دیار ما را نداشته باشد و ادامه این وضعیت عملا کشور را با مخاطره جدی مواجه خواهد ساخت. طبق سخن پزشکان، ویروس کرونا اگرچه می تواند در بین هفتاد درصد جامعه شیوع پیدا کند، ولی احتمال ایجاد بیماری حداکثر در ده درصد افراد جامعه را دارد. در صورتی که این بیماران تحت مراقبت مناسب قرار گیرند، درصد مرگ و میر ناشی از آن بشدت کاهش می یابد.

بنابراین اگر دولت به جای سیاست فعلی یعنی ایجاد محدودیت در رفت و آمد و توصیه به قرنطینه گی خود خواسته و محدود کردن فعالیت های روزمره که آسیب جدی به بخش های اقتصادی از جمله بخش خدمات وارد کرده است، زندگی اجتماعی و اقتصادی را به حالت عادی برگرداند ولی در مقابل با استفاده از تمام ظرفیت های موجود در کشور به شکل فزاینده ای امکانات درمانی و مراقبتی در کشور را بهبود دهد، دستاورد بهتری برای جامعه داشته باشد. مجددا تاکید می کنم این پیشنهاد زایده ذهنی است که از دانش پزشکی بی بهره است و صرفا موضوع را از نگاه اقتصادی و جنبه منفعت به هزینه آن و نیز از جنبه اجتماعی آن می نگرد.

نظر دهيد:


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی