در مطالعه حاضر، سطح توسعه یافتگی نواحی شهر مشهد براساس 37 شاخص در گروه های آموزشی، بهداشتی، اقتصادی، تجاری، رفاهی، زیرساختی و توسعه یافتگی تعیین شده است. برای دستیابی به هدف مطالعه از داده های سال ١٣٨۴ و از روش های تحلیلل تاکسونومی عددی، مؤلفه های اصلی و روش موریس استفاده شده است. بدینگونه که نخست با استفاده از روش تاکسونومی عددی، نواحی مشهد بر اساس ھر گروه از شاخص ها رتبه بندی شده و پس از آن با بکارگیری روش مؤلفه ای اصلی برای شاخص های موجود در ھر گروه، چند مؤلفه تعریف و با اعمال روش های تاکسونومی و موریس بر روی این مؤلفه ها، رتبه بندی نواحی مختلف مشهد بر اساس کلیه شاخص ها انجام شده است. نتایج تحقیق بیانگر آن است که در تمام نواحی شهر مشهد، بین سطح توسعه یافتگی در شرایط موجود با سطح ایده آل فاصله زیادی وجود دارد. ضمن آنکه بین این نواحی نیز تفاوت سطح توسعه یافتگی بطور چشمگیری محسوس می باشد.
