درود بر شما جناب آقای دکتر پوررضا عزیز، از مطالب ارزشمند جنابعالی و نکاتی که جناب آقای دکتر ابریشمی بیان فرمودند، به حد بضاعت ناچیزم بهره فراوان بردم. اولاً بهتر است به روند کلی حاکم بر نظام دانشگاهی در کشورهای پیشرفته توجه کنیم، نه صرفاً به مصادیقی که به طور طبیعی در هر جامعه نمود پیدا می‌کند. در خیلی از کشورها، از جمله آمریکا، دانشگاه‌ها با شیب بسیار فزاینده‌ای در حال تولید محتوای علمی هستند و اتفاقاً شرکت‌ها هم به دنبال جذب دانش‌آموختگان توانمند از دانشگاه‌ها هستند و با صرف هزینه‌های زیادی پایان‌نامه‌های دانشجویان دوره دکتری را حمایت مالی می‌کنند و منبع تأمین منابع مالی خیلی از پژوهشگران پسا دکتری هستند و به طور کلی برای استفاده از ظرفیت‌های دانشگاه‌ها از شیوه‌های مختلف استفاده می‌کنند. در حال حاضر، عناصر و گردانندگان اصلی شرکت‌های معظمی که شما به آنها اشاره کرده اید، از درون دانشگاه‌ها بیرون آمده اند. ثانیاً، اگر بین علم و دانش تفاوت قائل شویم و دانش را کاربرد علم در عمل بدانیم، خیلی از این ابهامات رفع می‌شود. امروزه شرکت‌ها به دنبال جذب نیرو‌هایی هستند که از بنیان‌های علمی محکمی برخوردار باشند و به تناسب فعالیت‌های خود برای نیرویی که جذب می‌کنند، دوره‌های تخصصی برگزار می‌نمایند. دقیقاً درست می‌فرمایید، پرچمداران هوش مصنوعی شرکت‌ها هستند، همین‌طور آموزشی که شما به راحتی می‌توانید از یوتیوب کسب کنید، یا سایت‌های مثل Coursera که آموزش مجازی می‌دهند، اما منشأ آن ظرفیت‌های جدید علمی است که در دانشگاه ایجاد می‌شود. ثالثاً، همانگونه که آقای دکتر انصاری به درستی یادوری کردند، بین آموزش مجازی و متاورس تفاوت وجود دارد. تجربه آموزش مجازی در دوران کرونا نشان داد با همه امکانات پیشرفته تکنولوژیکی که در این حوزه ایجاد شده، نتوانسته است جایگزین مناسبی برای آموزش حضوری باشد. همانطور که آقای دکتر عباسی و آقای دکتر خراسانی هم بر آن تأکید نمودند. در نهایت، تصور می‌کنم در آینده نه چندان دور نقش دانشگاه‌ها کم‌رنگ نخواهد شد، ولی ماموریت‌های دانشگاه‌ها تغییر خواهد کرد و دانشگاه‌ها با روند سریعتر در تولید محتوای علمی گام بر می‌دارند.