جناب آقای دکتر قنوات عزیز، نیکو نگاشته‌اید. درباره سدسازی و منافع و مضار آن در این گروه، مدتی قبل نیز بحث مفصلی شد. اولاً تا قبل از انقلاب، در کشور، 19 سدی که ساخته شده، از نظر مکانی و نیز کیفیت ساخت، انصافاً سرآمد سدهای کشور هستند. نمونه بارز آن هم سد دز می‌باشد که شبکه زیرسد هم تا حدودی کامل شده است. ثانیاً با توجه به تبخیر سالانه بیش از دو هزار میلیمتر، ساخت سد در کشور قابل دفاع نیست. باید به سان نیاکان خود در ایران، آب را قایم کرد. از همین روی، ایران بیشترین رشته قنات‌های دنیا را داشته است. با سدسازی، ضمن آنکه به تعادل محیط آسیب می‌رسانیم و امکان تزریق سفره های آب‌های زیرزمینی را از بین می‌بریم، تعادل زیست انسانی بر اساس قابلیت‌های منطقه‌ای را بر هم می‌زنیم. تصور می‌کنم باید به همان تعداد سدی که قبل از انقلاب ساخته شده بود، اکتفا می‌کردیم و سرمایه‌های کشور را اینگونه به هدر نمی‌دادیم و تعادل آب‌های زیرزمینی را با این سرعت به سمت میرایی نمی‌بردیم.