در سالهای اولیه بعد از انقلاب یا به عبارت کاملتر در دههی اول انقلاب، تحت تأثیر آرمانهای انقلابی و مفاهیم دینی، بکارگیری واژه امت اسلامی دربین مقامات و بخشی از طبقات اجتماعی در ایران رواج و رونق بسیار داشت. به ویژه که در آن سالها، عنوان ملیگرایی به نوعی در جامعه مذموم بود. ولی از دههی دوم انقلاب و با فروکش شدن جو انقلابی در جامعه و نگاه واقعبینانهتر به موضوعات سیاسی، مجددا عنوان ملت ایران و مفاهیم ملی در جامعه نمود و بروز پیدا کرد.
اخیرا در برخی از محافل، البته نه با شدت دوران انقلاب، مفهوم امت و اینکه ما بخشی از امت اسلامی هستیم مدافعانی پیدا کرده است. امت یک واژه قرآنی است و مفهومی ارزشمند و آرمانی محسوب میشود. این واژه زمانی میتواند در جوامع اسلامی کاربرد داشته باشد که مرزهای سیاسی، که در یکصد سال اخیر پر رنگ شده است، وجود نداشته باشد. ولی زمانی که همه کشورهای اسلامی از جمله کشورهای پیرامون ما که قدمت بسیار کمی دارند، سعی میکنند برای جوامع خود هویت ملی مستقلی تعریف کنند، اینکه ما بر مفهوم امت اسلامی تأکید کنیم و خود را جزیی از امت اسلامی بدانیم، عملا نه تنها بر غنای امت اسلامی اضافه نمیکنیم، بلکه بنیانهای ملی خود را بشدت تضعیف خواهیم کرد.
برای اینکه ایران عزیز که مردمان آن معتقد به اسلام هستند، بالنده و پایدار بماند، باید همه اقوامی را که در این سرزمین زندگی میکنند، به عنوان یک ملت در قالب کشور ایران تعریف نماییم.
