جناب آقای دکتر سعدی عزیز، درود بر شما. به مناسبتهای مختلف عرض کردهام که یکی از اشکالات مدیران ما در ردههای مختلف، علاوه بر فقدان دانش و تجربه کافی، عدم اختصاص زمان مناسب برای خواندن مطالب ارزشمندی است که میتواند به اتخاذ تصمیمات به هنگام و سنجیده آنان کمک نماید. متاسفانه مدیران ما اطلاعاتی را که در راستای وظایف مدیریتی آن هاست، صرفاً در جلسات بدست میآورند. برای مثال، همین موردی را که جنابعالی به درستی اشاره فرمودید، یا مصرف سرانه آب در کشور و دهها مثال از این دست. احتمال بسیار میرود انتخاب اینگونه مدیران، به طور غیرمستقیم در راستای تحقق دکترین مهار دوجانبه مارتین اینداک باشد.
واکنش به نظرات دیگران
جناب آقای دکتر قنوات عزیز، نیکو نگاشتهاید. درباره سدسازی و منافع و مضار آن در این گروه، مدتی قبل نیز بحث مفصلی شد. اولاً تا قبل از انقلاب، در کشور، 19 سدی که ساخته شده، از نظر مکانی و نیز کیفیت ساخت، انصافاً سرآمد سدهای کشور هستند. نمونه بارز آن هم سد دز میباشد که شبکه زیرسد هم تا حدودی کامل شده است. ثانیاً با توجه به تبخیر سالانه بیش از دو هزار میلیمتر، ساخت سد در کشور قابل دفاع نیست. باید به سان نیاکان خود در ایران، آب را قایم کرد. از همین روی، ایران بیشترین رشته قناتهای دنیا را داشته است. با سدسازی، ضمن آنکه به تعادل محیط آسیب میرسانیم و امکان تزریق سفره های آبهای زیرزمینی را از بین میبریم، تعادل زیست انسانی بر اساس قابلیتهای منطقهای را بر هم میزنیم. تصور میکنم باید به همان تعداد سدی که قبل از انقلاب ساخته شده بود، اکتفا میکردیم و سرمایههای کشور را اینگونه به هدر نمیدادیم و تعادل آبهای زیرزمینی را با این سرعت به سمت میرایی نمیبردیم.
درود بر آقای دکتر ترکمانی عزیز. ضمن احترام به آقای دکتر نیلی، تصور میکنم دیدگاه ایشان در مورد بحران، چندان مقرون به واقعیت نیست:
1- ایشان به مفهوم ظرفیت زیستی توجه نکردهاند که مهمترین دلیل بحران آب است. برای مثال، ظرفیت زیستی حوضه زایندهرود، حداکثر دو میلیون و دویست هزار نفر است، در حالی که 5.8 میلیون نفر در این حوضه زندگی میکنند.
2- دولت در هیچ مقطع تاریخی، سیاست خودکفایی را در عمل اجرا نکرده و اتفاقاً واردات محصولات کشاورزی بشدت افزایش یافته است.
3- سیاستهای قیمتی میتواند در کاهش بحران آب موثر باشد، ولی چون آب، جدای از یک کالا یا نهاده، یک ماده حیاتی بدون جایگزین برای تداوم زندگی است، نمیتوان با سیاستهای قیمتی مشکل بحران آب را حل کرد. در هیچ کشوری از سیاستهای قیمتی متعارف در مقوله قیمتگذاری آب استفاده نمیشود.