ابتدا لازم است عرض کنم که اینجانب دانش پزشکی ندارم و این پیشنهاد صرفا از منظر کسی است که با الفبای اقتصاد آشنایی اندکی دارد.

در طول تقریبا یک ماه گذشته که شیوع ویروس کرونا در ایران علنی شده، موضوع قرنطینه گی خود خواسته هر روز تشویق و تبلیغ می شود. ولی ساخت فرهنگی و زیر ساخت های اقتصادی، امکان الگوبرداری موفق از کشور کره جنوبی و حتی خود چین را که منشأ این ویروس بوده است نداده و مشاهدات میدانی بیانگر عدم موفقیت قرنطینه گی خود خواسته در ایران بوده است.

آمار رشد حدود 8 درصدی بخش کشاورزی در سه ماهه سوم سال 98 بیانگر آن است که علیرغم ناروایی ها و زخم های آشکار و نهانی که به بخش کشاورزی وارد می شود، این بخش همچنان نقش ارزشمند خود را تا حد امکان به خوبی به انجام می رساند و بهره وری عوامل تولید در این بخش از سایر بخش های اقتصادی کشور به مراتب بیشتر است. باید امیدوار بود با این آمار، کسانی که بخش کشاورزی ایران را به ناکارآمدی و اتلاف منابع متهم می کنند، کمی با دانش و درک بهتر در مورد بخش کشاورزی ایران اظهار نظر کنند.

قطعا این ویروس منحوس کرونا آثار و پیامدهای بد و هزینه های زیادی را برای جوامع بشری از جمله ایران به همراه داشته است و آثار منفی زیادی را در بر دارد که به طور مبسوط قابل طرح می باشد. اما یک دستاورد بسیار مثبتی را به همراه داشته که امید می رود در آینده سیر صعودی آن تداوم یابد. این دستاورد بزرگ، کم رنگ کردن فرد گرایی و تکیه بر رفاه جمعی است. پیام مثبت شیوع این ویروس آن است که نباید فقط دو دستی کلاه خودمان را بر سر نگه داریم.

یکی از موارد دردناکی که در طی سال های گذشته در کشور ایران تشدید شده، اگرچه سابقه دیرینه در فرهنگ ما دارد، اتهام زدن به هم دیگر بدون داشتن استنادات کافی است.

اخیرا با گسترش ویروس کرونا برخی از اقلام مصرفی حوزه بهداشت و درمان از قبیل ماسک و موارد ضد عفونی کمیاب شده است و در فضای مجازی و سایر رسانه ها انگشت اتهام به سمت مشتی از خدا بی خبر و بی انصاف برده می شود که با احتکار این قبیل اقلام موجب کمبود و گرانی آن شده اند. این سخنی است به غایت اشتباه و اتهامی است بی پایه.